..

Lieve allemaal,

Lique hier.
Ik heb de moeilijke taak om jullie, via deze post op de hoogte te stellen van het overlijden van Brigitte....

Zaterdag ochtend was Brigitte zo benauwd, dat Jos haar weer naar de spoed afdeling van het CWZ heeft gebracht, zoals afgesproken met de cardioloog.
Er zijn meteen echo's, scans enz gemaakt om te kijken wat de oorzaak kon zijn. Vocht in het hartzakje was niet toegenomen, longen waren schoon..
Na gepuzzel en gezoek bleek op een van de scans dat er aan de achterkant van hart (niet te zien op echo's en foto's) 3 tumoren zaten. Uitzaaiingen. Op een zeldzame, moeilijke plek. 
Voor behandeling daarvan zou ze naar het Radboud UMC moeten, want daar waren chirurgen die dat konden opereren.
Dus.. in de ambulance naar het Radboud. Daar aangekomen werd inderdaad besloten tot operatie, en wel zo snel mogelijk. Die avond of nacht zou dat nog gebeuren. Jos ging naar huis met het geruststellende idee dat het goed zou komen, dat ze na de operatie gewoon met de immuun therapie zou kunnen starten.
Dat liep anders.. 
Want toen de chirurg de resultaten bekeek in voorbereiding van de operatie (Brigitte had al een operatie schort aan) zag hij dat het allemaal anders zou gaan. Jos werd gebeld, dat ie met spoed naar het ziekenhuis moest komen voor overleg. Wij zijn meteen in de auto gestapt om naar Nijmegen te komen.
Het gesprek met de artsen (er waren er 4 terug gekomen op hun vrije zaterdag avond, omdat het zo'n bizarre situatie was. Sommigen hadden dit nog nooit gezien) was moeilijk, maar duidelijk. 
De opties waren: 
Operatie met 80% kans op overlijden op de OK. Als de operatie zou slagen, zou het herstel maanden duren en de immuun therapie uitgesteld moeten worden, dus de kanker zou kunnen door woekeren. 
Geen operatie, met overlijden als gevolg. Er werd gesproken over uren ipv dagen.

Brigitte koos voor optie 2. Geen operatie en sterven onder begeleiding. Comfortabel, pijnvrij en niet benauwd. 
Een dappere, waardige, maar o zo moeilijke keuze. Stoer wijf!
Dus...

Ze kreeg een kamer, er werd een bed bijgezet en we hebben met zijn vieren de laatste uren van haar leven heel dicht bij elkaar doorgebracht. Met goede gesprekken, grappige momenten, veel verdriet en bewondering voor hoe ze het allemaal doorstond. Ze hield de regie strak in handen, dat was belangrijk voor haar. 
Maandag ochtend was ze niet meer comfortabel genoeg, de onrust was terug. De morfine deed niet meer voldoende. In overleg met de arts en na afscheid te nemen van ons is ze toen langzaam in een diepe slaap gebracht. En uiteindelijk is ze  's middags rond 16:15 rustig en pijnvrij overleden. Ze opende haar ogen nog één keer, keek Jos aan en vertrok..

Het is zo onwerkelijk dat ze er niet meer is.. 
We zullen haar zo missen..

Blijf over haar praten en aan haar denken, want pas als dat niet meer gebeurt is ze echt weg...